تبليغاتX
www.khomardoni.blogfa.com میعادگاه الفا
 

میعادگاه الفا

 

 

 

 

درباره وبلاگ


فهرست اصلی

صفحه اصلی

آدرس ایمیل

آرشیو وبلاگ


دوستان

پيشنهاد مدير( برگ ريازن ).

دهكده افها

ارزوی نهفته

كليساي سكوت وفا

راهکارهای مهندس قندالی (جوانی).

دهکده شعر غزل

نغمهای عاشقانه

عشق ارام است

خبر از او داري؟

دل نوشت

ياس سفيد


نوشته های پیشین

اسفند 1386

شهریور 1386

اردیبهشت 1386


طراح قالب


  RSS  

POWERED BY
BLOGFA.COM

 

 

 

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست

    

   محکمه ی الهی

يك شب كه من حسابي خسته بودم                              همين جوري چشمهام بسته بودم

سياهي چشمهام يه لحظه سر خورد                             يك دفعه مثل مرده ها خوابم برد

تو خواب ديدم محشر كبري                                         شده محكمه الهي بر پا شده

خدا نشسته مردم از مرد زن                                     رديف رديف جلوش ايستادن

چركه كذاشته و حساب مي كنه                             به بنده هاش عطاب خطاب مي كنه

ميگه چرا اين همه لج مي كنيد                               راهتونو بي خودي كج مي كنيد

ايه فرستادم تا ادم شيد                                       با دل خوشي كنار هم جمع بشيد

دلهاي غم گرفته رو شاد كنيد                                     با فكرتون دنيا رو اباد كنيد

عقل دادم بريد تدبركنيد                                     نه اين كه جاي عقل كاه پر كنيد

من بهتون چغدر ماشالله                                         گفتم نيافريده باركالله گفتم

من كه هميشه هواشما هار و داشتم                    حتي يك لحظه هم گشنتون نزاشتم

اما شما بازي نكرده باختيد                                  نشستيد خداي جعلي ساختيد

هر كدوم از شما خودش خدا شد                            از ما و ايه هاي ما جدا شد

يك جو زمين اين همه شلوغي                           اين همه دين مذهب دروغي

حقيقتا شماها خيلي پستيد                                خر نباشيد گاو نمي پرستيد

از توي جمع يكي بلند شد ايستاد                      بلند بند هي صلوات فرستاد

از اون قيافه هاي حق به جانب           هم از خودي شاكيو هم از هم از اجانب

گفت چرا هيچكي روسري سرش نيست  پس چرا هيچكي پيش همسرش نيست

چرا زنها اين جوري بد لباسن                        مردهاي غيرتي كجا پلاسن

خدا بهش گفت بتمرگ حرف نزن                اينجا كه فرقي ندارن مرد زن

يارو كنف شد واما از رو نرفت              حرف خدا از تو گوهاش تو نرفت

چشهاش ميچرخه نمي دونم چشه...        اها مي خواهد يواشكي جيم بشه

ديد يكمي سرش شلوغه خدا               يواش يواش شد از جماعت جدا

با شكمي شبيه بكه نفت                    يهو سرشو پائين انداختو رفت

قراولها چند تا بهش ايست دادن          يارو نيستاد تا جلوش ايستادن

فوي در اورد براشون چك كشيد     گفت بريد وصول كنيد خوش باشيد

دلم براي حوري ها لك زده                 دير برسم يكي ديگه تك زده

اگه نرم حوريه دل گيرميشه              بزار برم تو رو خدا دير ميشه

قراول حضرت حق دمش گرم             با رشوه خيلي كلون نشد نرم

گوش هاي يارو رو گرفت تو دستش  كشون كشون برد و يك گوشه بستش

رشوه حاجيو ضمينه كردن              توي جهنم اونو بيمه كردن

حاجيه بلند بلند داشت غر مي زد  روي اعصابها داشت تلنگر مي زد

خدا بهش گفت ديگه بس كن حاجي يكمي هم حبس نفس كن حاجي

اين همه ادمو معطل نكن             بگير بشين اينهمه كل كل نكن

يك عالمه نامه داريم نخوند       ه تازه هنوز كرات ديگه مونده

نامه تو پراز كارهاي زشته    كي گفته بهت جاي تو توبهشته

بهشت جاي ادمهاي باحاله           ولت كنم بري تو... محاله

يادته چغدر ريا مي كردي     بنده هاي ما رو سياه مي كردي

تا يك نفر دورورت مي ديدي    چغدر ولضالين رو مي كشيدي

اين همه روضه ونوحه خوندي يك لقمه نون دست كسي رسوندي

خيال مي كردي ما هواسمون نيست نظم نظام هستي كشكي كشكيست

خلاصه وقتي يارو ديد اينه     بازم درست نميتونست يه جا بشينه

كاسه صبرش يهوي سر مي رفت  تا فرصتي گيرمياورد درميرفت

قيامت اينجا عجب جايه               جون شما عجب تماشايه

از يك طرف كلي كشيش اوردن كشون كشون همه روپيش اوردن

گفتم اينها رو كه قطار كردن        بيچارها مگه چكار كردن

ماموره گفت ميگم من الان   مفسد فعل ارض كه ميگن همينان

گفت اينها بهشت فروشي كردن بي پدرها خدا رو جوشي كردن

به نام دين حسابي خوردن اينها كفر خدا رو در اوردن اينها

بد جوري ژاندارك اينها چزوندن زنده توي اتيش اونو سوزوندن

روي زمين خداي پيشه كردن خون گاليله رو تو شيشه كردن

اگه بهش بگي كلاهتو صاف كن بهت ميگه بشين اعتراف كن

هميشه در حال نظاره بودن        شما بگو اينها چكاره بودن

خيام يك بطري هم تو دستش          رفت يك گوشه نشستش

حاجي بلند شد وباصداي محكم گفت اين اقا بايد بره تو جهنم

خدا بهش گفت تو دخالت نكن      به اهل معرفت جسارت نكن

بگو چرا به خون اين هلاكي اين كه نه مدعي داره نه شاكي

نه گرده خاك كرده نه هياهو       نه عربنده كشيده نه چاقو

نه مال اين نه مال اونو برده فقط عرق خريده رفته خورده

ادم خوبيه هواشو داشتم اينجا خودم براش شراب گذاشتم

يهو شنيدم ايست خبر دار دادن نشسته ها بلند شدن ايستادن

ديدم دارن يه تخت رون ميارن فرشته ها ور دوششون ميارن

مونده بودم كه اين كيه خدايا تو محشر اين كارها چيه خدايا

فكر ميكنيد داخل اون تخت كي بود الان ميگم يك لحظه اسمش چي بود

هموني كه مثل توپ صدا كرد همون كه اين لاپهارو اختراع كرد

همون كه كارش عالي بوداون ديگه بگيد بابا توماس اديسون ديگه

خدا بهش گفت ديگه پائين نيا يه راست برو بهشت پيش انبيا

وقتو تلف نكن توماس زود برو باهر وسيله اي اگر بود زود برو

از روي پل نري يه وقت ميافتي ميگم هواي ببرندو مفتي

باز حاجي ساكت نتونست بشينه گفت كه مفهوم عدالت كه ميگن اينه

توماس اديسون كه مسلمون نبود اين بابا اهل دين ايمون نبود

نه روضه رفته بود نه منبر نه شمر ميدونست چيه نخنجر

يك ركعت هم نماز شب نخونده باسيمميماش شب رو به صبح رسونده

حرفهاي يارو كه به اينجا رسيد خدا يه اهي از ته دل كشيد

حضرت حق خودش جابه جا كرد يكم به اين جاجيه نگاه نگاه كرد

با اين كه خيلي خيلي خسته هم بود خطاب به بندهاش فرمود

شما عجب كله خرهاي هستيد بابا عجب جونورهاي هستيد

ميگيد توماس من مسلمون نبود اهل نمازو دين ايمان نبود

اولا از كجا ميگيد اين حرفو در بياريد كله زير برفو

اين منو بهتر از شما شناخته دليلش هم اين چيزهايه كه ساخته

درسته گفتم عبادت كنيد نگفتم به خلق خدمت كنيد

توماس نه بمب ساخته نه جنگ كرده دنيا روهم كلي قشنگ كرده

من يه چراغ كه بيشتر نداشتم اونهم تو اسمونها كار گذاشتم

خود خدا نيست نمايندشه              مورد اعتمادشه بندشه

خداي لم يلد كه ديدني نيست صداش با اين گوشها شنيدني نيست

شما زميني ها همش همينيد اونور ميزيرو خدا ميبينيد

همين جوري كه مي خاست پاشه نم نم گفت كه پاشو بايد بري جهنم

وقتي ديدم من هم گرفتار شدم داد كشيدم من هم بيدار شدم

   

نامه ای در دست من

               نام گیرنده : خدا

                 با , مداد عاشقی

                    با سلام ای با وفا

                                                               ای خدا حالم ببین

                                                                 جایگاه تو کجاست؟

                                                                       گر دلم مال تو بود

                                                                        حال دست نا خداست

                                   جایگاهت پس بگیر

                                      کین دلم ویرانه است

                                              خسته از میخانه ام

                                                 مقصد من خانه است

                                                                                          کعبه ات را باز کن

                                                                                           روی این , رویش سیاه

                                                                                                     ای خدا رحمی بکن

                                                                                                              بر دل این بی پناه

 

                                                        آخر نامه چه شد ؟؟؟؟

                                                         اشک ازچشمم چکید

                                                         پاره کردم نامه را !!!

                                                          هیچ کس آن را نديد

 

 

دل گفت شيدا گشته ام از چشم ماه مست او     گفتم که بر بند اين سخن راهي جداست راه او

دل گفت دالان مي زنم گر کوه باشد پيش رو       گفتم که کوه اري ولي فولاد تفتان است او

دل گفت من اهنگرم در کوره ابش مي کنم      گفتم که زنجيرت کنم گر قصد سازي سوي او

دل گفت از انت کنم گر چشم را وامم دهي          گفتم که چشم زود تر بنشست در اشعار او  دل گفت دستانت بده تا بركشم بر گونه اش            گفتم كه دستم نيز گم گشته در چشمان او

دل گفت پاهايت بده تا گام بردارم تو را               گفتم کزان تو پيشتر پايم برفت در راه او

دل گفت پس گوشت بده تا نغمه اش را بشنوي       گفتم کهنيست اندر جز نغمه اي از ناي او

دل گفت لعلي داردش لب را بده تا کامت دهم              گفتم که لب هاي شد وقت ثناي نام او

دل گفت اي سودازده پر مي کشم از سينه ات      گفتم خدا را پس مرو منشين بر روي بام او

خنديد گفتا دل به من اي مفلس بي قلب تن          خود زود تر رفتي زمن من هم روم دنبال او

 

روزهاي روشن بهاري و گلباران طبيعت ،بيعت مجددي است ميان جان وجهان .آمدن نوروزدر پرتو انوار لايزال خورشيد الهي روح تازه اي در کالبد مردمان خواهد دميد،روز تازه اي براي عشق ،اميد ورستگاري در نوروز ۸۷اين عشق واميد و رستگاري توشه راهتان باد بهکام وسربلند باشيد

                                                      مديريت ميعادگاه:الفا سليماني

 صدای تلخ ِ شکایت , دوباره در گوشم        به جرم ِ مرگ نجابت , سیاه می پوشم

همیشه گرگم و با یک نقاب ِ چوپانی          ز ِ سینه های صداقت, دروغ می دوشم

خلاف ِ حُرمت ِ مجنون ,همیشه با لیلا           از اشتهای2 لیوان , شراب می نوشم

خدای مهر و عدالت , کجای دنیایی ؟               تمام ِ بار ِ حوادث , نشسته بر دوشم

نفس رسیده به آخر , که مرگ می گوید :           بزن به سیم ِ نبودن , بیا به آغوشم

 

دقیقه از حرکت سیر می شود ، روزی            زمین ِ پیر ، زمین گیر می شود ، / روزی _

_ کسی که جان ِ تو را می گرفت ، می میرد               و در میان ِ جماعت ، قرار می گیرد

دوباره یخ زده ها! در اجاق می افتند                             تمام ِ حادثه ها ، اتفاق می افتند

ستاره های تنوری سیاه ، می چرخند                          تمامی کُره ها ، اشتباه می چرخند

برای خواب ِ تو گهواره ، گور خواهد شد           به جز بلا ، همه چیز از تو دور خواهد شد

 

 

نوشته شده توسط الفا سلیمانی در سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386 ساعت 10:25 موضوع: | لینک ثابت



 

حالم بد نيست غم کم می خورم                                      کم که نه! هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم، سرابم می دهند                                         عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب                                                 از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب

خنجری بر قلب بيمارم زدند                                                        بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست                                           ازغم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                                                    يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                                         تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم                                   خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است                                کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم                                                 عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از اين بابی کسی خو می کنم                                   هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست                                          بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست                                 چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم                                         طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام                                              راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن                                         من خودم خوشباورم گولم مزن!!

من نمی گويم که خاموشم مکن                                      من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش                                  من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است                             گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش                             دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود                                               قصه هايم را خريداری نبود

وای! رسم شهرتان بيداد بود                                             شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون می چکد                                    خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان                               خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد                           اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان                                       بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام                                       بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود                               قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                                تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه                                فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه                                  هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه

هيچ کس اشکی برای ما نريخت                        هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست                      حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم                                 گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت                                يک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زياران چشم ياری داشتيم                      خود غلط بود آنچه می پنداشتيم

بر مزارم گریه کن اشکات مرا جان می دهد     ناله هایت بوی عشقو بوی باران می دهد

دست بر قبرم بکش تا حس کنی مرگ مرا           دستهایت درد هایم را تسلا می دهد

بامن در مانده و شیدا سخن را تازه کن                حرفهایت طعم شیرین بهاران می دهد

وقت رفتن لحظهای برگردو قبرم را ببین                  این نگاه اخرت امید ماندن می دهد 

رفتی چشمم به دنبال قدمهایت گریست           زخم های مردهام را رفتنت جان می دهد

نیست از من قدرت بوسیدن چشم های تو                       باد میبوسد قلب ایمان می دهد

 

نشنو از نــــی نــــی نوای بی نواست

                         بشـــنو از دل خانه امـــن خداست

                                              نی چو سوزد خاک و خاکستر شود

                                                                دل چو سوزد خانــــه ها ويران شود

  

 

 

 

ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم          بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم

 

 با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد        شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم

ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد               منکه ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم

ای خدا غصه نخور باز همین می مانم          من زمین خورده این ضربه کاری نشدم

هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم

شعری از ریحانه خانوم که زحمت کشیدن و از تبریز این اشعار رو برای ما فرستادن

ریحانه خانم متشکریم

 

او که مي رفت همين رفتن او دارم زد                          خنجر از پشت نزد دشمن من يارم زد   

هوس آمدنش عين پريشاني بود                             گره کور به صد رشته ي افکارم زد

سرو من بيد شد و باد به پايم لرزيد                        عشق او آه چه زخمي به تن زارم زد 

او که مي رفت ندانست که با رفتن خود               تيشه بر ريشه ي آن بي بر و بي بارم زد

چشم هايش که به هر گريه ي من مي خنديد          نقش گنگي ست که بر نقشه ي ديوارم زد

   رفت و هرگز نتوانست ملامت بکند                     عشق پنهان مني را که جنون جارم زد

با همان دست که در دست من آرام گرفت                 برد آرام من آن دوست که خود دارم زد

 

 

 

نوشته شده توسط الفا سلیمانی در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386 ساعت 8:49 موضوع: | لینک ثابت



 

به نام تولد که اغازیست برای بودن وبودن فقط ماندن نیست بلکه ماندگار شدن است 

 

 همزمان با ۲۰تیرماه میعدگاه الفا رسم فعالیت خودش را شروع خواهد کرد امید وار هستم در ایامی که در خدمت شما خواهم بود دوستان خوبی برای یکدیگر باشیم با ارزوی ایامی خوش برای شما دوستان گرامی

 مدیریت دهکده

الفا سلیمانی

                                   

         

 

وفای شمع را نازم كه بعد از سوختن ...به صد خاكستری در دامن پروانه میریزد...نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم... گل عشقش درون دامن بیگانه میریزد

 

امروز نه آغاز و نه انجام جهان است ای بس که غم و شادی پس پرده نهان است دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه ی ایام دل آدمیان است

 

 

نوشته شده توسط الفا سلیمانی در پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386 ساعت 19:56 موضوع: | لینک ثابت



 


T E M P L A T E     D E S I G N E D     B Y     H A M E D     A L I V E R D I